Русиялеләр кайда – фаҗига шунда!

«Төркиянең Кемер шәһәрендә булган шартлау вакытында 15 кеше зыян күрде, шуның җидесе  русияле…» Телевизордан шундый хәбәр ишеткәч тәмам пошаманга төштек. Ике көн элек кенә иптәш кыз белән нәкъ шул шәһәргә путевка алган идек. Ял итеп кайту иде исәп. Тагын ике-өч көннән китәсе дә. Кая җыенуыбызны белгән танышлар да, бу хәбәрне ишетү белән, безне тынычландырып калырга ашыкты:

– Сез барганчы шартлап калуы яхшы булды. Хәзер анда тикшерү эшләре барадыр, сез яхшы сак астында булырсыз…

Без барып төшкәндә халык, чыннан да, шул шартлау вакыйгасыннан айнып бетмәгән иде әле.

Ана! Балаңны тынычлыкта калдыр!

“Безнең гәҗит”тән гыйбрәтле язмаларны гел укып барам. Шушы яшемә җитеп, бернинди газета-журналга хат язганым, беркемнән дә ярдәм сораганым, беркемгә дә зарланганым булмады. Инде менә гаиләм тынычлыгын саклап калу өчен, сезгә язып карарга булдым.

20 яшемдә Сосна авылы егетенә тормышка чыктым. Бер-беребезне яратышып өйләнештек. Көтеп алган кызыбыз туды. Тормышыбыз түгәрәкләнде. Салынып бетмәгән булса да, йортыбыз бар иде инде ул чакта. Тик кайгы да бәхет янәшәсендә генә торган икән бит. Сөекле ирем эшкә дип чыгып киткән җиреннән әйләнеп кайта алмады. Югыйсә, 22 яшендә гөрләтеп тормыш көтәсе иде. Мин әле салынып та бетмәгән өйдә 1 яшь тә 11 айлык бала белән утырып калдым, җилкәмә күтәрә алмаслык кайгы ишелде. Ирем тракторчы иде, тракторы арбасына кысылып үлде.

Мәскәү көне күчтәнәчләре

 Быел беренче тапкыр Татарстанда Мәскәү көннәрен шау-гөр килеп уздырып җибәрдек. 25-26 август бар республикабызда Мәскәү көне, дип игълан ителсә дә, районнар һәм авыллар аны ничек уздыргандыр, анык кына әйтә алмыйм. Бәлки, бөтенләй белми калганнардыр. Ә бәлки, радио тыңлаганда, телевизор караганда ялгыш кына бу яңалыкны ишетеп куанганнардыр. Куанмый ни, Русия башкаласыннан килгән кунаклар тагын бер кат безнең ничек бай, мул яшәвебезне, ике диннең дус-тату гына бер казанда кайнавын күреп, тел шартлатып китәчәк бит. Безнең толерант, кунакчыл, Русия. башкаласына тугры милләт булуыбызга да тагын бер кат инаначаклар.

Уйлану

Бөтенләйгә авылга күченү турында көннән-көн ешрак уйланам. Ыгы-зыгыдан туйдым. Әллә фатирны алыштырып карарга микән?! Светофорга туктаган машиналарның һәрберсендә нинди музыка яңгыраганын тыңлау ардырды. Машина тавышы фатирдагы телевизор тавышын да баса хәтта.  Тавыштан ял итү өченме шәһәр фатирына кайтасы да килми. Күршеләр дә көн туды исә сугышырга гына тора… Авылдагы тынычлык, идиллия сагындыра. Авылга кайтырга микән әллә?!? Бөтенләйгә! Ә бәлки, ял итәргә берәр чит илгә качаргадыр?!

Әшәкелек

Электричка белән Кукмарага кайтып барыш. Атна уртасы булгангамы, вагоннар буш. Җитмәсә, юлда укырга китап та алмаганмын. Ике сәгать буена ялгызлыктан саргаерсың болай булса… Өч тукталыш үтәргә дә өлгермәдем, бәхетемә, каршы урындыкка бер апа кереп утырды. Утырды да “Безнең гәҗит”не тартып та чыгарды бу.

–  Апа, татарча укыйсыз икән, сумкамда берничә газета бар, миннән бер бүләк булсын, – дип кушымта буларак чыккан “Мыштым тема”, “Шифалы гәҗит”, “Серләр гәҗите”н бирдем юлдашыма. Сүз уңаенда, гадәт буенча, тапталган соравымны да бирдем: “Нинди газеталарны яздырып аласыз?”

–  Районныкын алам да, “Безнең гәҗит”не алдырам. Башкасы кирәк тә түгел.

–  “Безнең гәҗит”тә нинди авторны яратып укыйсыз? – дигән булам, киң итеп елмаеп.

–  Анда шул бик әшәке Эльвира Фатыйхова дигән журналист бар, шуны яратып укыйм, – ди бу.