Йөрәгеңне бүләк ит!

Бүген “Йөрәгеңне шәһәргә бүләк ит!” акциясе барышында студентлар чират торып кан бирде. Һәм бу беренче очрак кына түгел. Үзем уколдан да курка торган кеше буларак, Республикабызның донорлар станциясе ишек төбендә торган студентларның һәрберсен зур герой итеп күрдем. Хәер, алар, чыннан да, герой. Шулар ярдәме белән 2005 елдан бирле 200 литр кан җыелган һәм 100ләп татарстанлының гомере саклап калынган инде.

Шакшы дөге токмачы

Укудан кайтырга чыктым да суык булгач, автобус көтеп тормадым, “мотор” тотарга уйладым. Шул арада берәү сызгырып килеп тә туктады. Бәясен дә кыйммәт сорамаган кебек тоелды. Утырдым инде. Тел сөяксез – сөйләшеп киттек. Бу абзый Кытайдан икән. Татарчасын Казан арты татарларыннан да чистарак сөйләшә. Һич Кытай кешесе дип уйламассың.

– Инде бишенче елымны Казанда яшим, – диде үзен Самир дип таныштырган кытайлы. – Казанга килеп, татар кызына өйләндем дә менә хәзер туган якларыма да кайтып китә алмыйм. Бигрәк матур бит татар кызлары, – диде ул көлеп.

Адым саен уен йорты…

Кайсы ана үз баласын кечкенәдән үк хәләлне хәрәмнән аерырга өйрәтеп үстерә икән? Андыйлар булса да сирәктер. Безнең җәмгыятьтә, киресенчә, бар укылган әкиятләр шул хәрәмгә өйрәтүгә кайтып кала. Мәсәлән, Иван-дурак гомер буе мич өстендә ята, ләкин әкият азагында аннан да бай һәм бәхетле кеше юк. Я булмаса күлдән тотылган алтын балык яңа тагарак та бирә, йорт та сала, әбидән патшабикә дә ясый… Лампаны сөрткәч килеп чыгучы һәм теләкләрне үтәүче җен дә әзергә-бәзер яшәргә өйрәтә кебек. Шул ук үзебезнең Таңбатыр да алтын, көмеш, бакырдан йорт салганда соңгы кадакны гына кага. Су анасы, Шүрәлеләр, кем әйтмешли, “искеләрдән калган ул” һәм алар, нишләптер, теләкләрне карусыз үтәүче җен-пәриләр шаукымы астында күмелеп кала, кызыгын югалта. Менә шул хәрәмне күреп, шуңа күз кыздырып үскән, аңына үз хакыйкатен сеңдергән баланың үсеп җиткәч казино бусагасын таптавы гаҗәп тә түгел, миңа калса.

Чуашлар да милләт өчен көрәшә

Залда тамаша башланганын көтеп утырам. Сәхнә чаршавына милли бизәкле сөлгеләр эленгән. Талгын гына җыр яңгырый. Шулчак яныма бер ир килеп, нидер сорады. “Чуаш”, – дигән сүзен генә ишетеп калдым. “Юк-юк, мин чуашча белмим”, – дигән идем дә, ул миңа карап: “Чуаш башкаласында яшәп, туган телне белмисез, сезгә оят булырга тиеш”, – диде. Чабаксар шәһәрендә алган беренче чирканчык булды бу минем. Шуннан соң аңа Казаннан булуымны, татар икәнлегемне һәм үз телемне бик яхшы белүемне ипләп аңлатырга туры килде. “Татарлар – тугандаш халык, хөрмәт итәм аларны. Без төркиләр!” – диде Чуашстандагы яңа танышым һәм чуаш телен белмәүче үз якташларын сүгеп алды. Кияүдә түгеллегемне белгәч, Чуаш университеты укытучысына димләргә тотынды.

Участковыйлар куркак?

Эшебезгә күрә еш кына полиция (элек милиция) белән кулга-кул тотынышып эшләргә туры килә. Эчке эшләр министрлыгында да еш “кунак” без. Узган 2010 ел әлеге министрлыкта Халык ышанычын яулау елы буларак игълан ителгәч, хокук саклау органнарының мактауга лаек эшләрен даими күреп тордык. Күргән әйберне газетага яза торган гадәт тә бар бит әле. Мактарлык эше бар икән, нишләп күз йомарга, ди, шулаймы? Әле кайберәүләрнең шалтыратып: “Милицияне мактаганны халык яратмый, хурлаганны гына ярата, язылучыларыгызны югалтып бетерәсез бит”, – дип, җылы киңәш бирүен дә хәтерлим.