Май 2009 аеның архивы

САЛЫМ ДӘРЕСЕ

Салымыңны түлә дә тынычлап йокла, диләр телевизордан. Бу сүзләр инде канатлы гыйбарәгә әйләнеп бетте. Ә чынлыкта халыкка кайсы кадерлерәк икән, тыныч йокымы, әллә кәшилүктәге “акчамы”? Салым түләүгә ничек карыйсыз, дигән сорау белән берничә кешегә мөрәҗәгать иттем.

ТЕАТРДА НИ “ТӨЯТӘЛӘР”?

Вәт, спектакль, диябез кайчакта. Вәт уйнап та карыйлар ичмасам, дип тел шартлатабыз. Сәхнәдә актерларның елап җибәрүенә, бер уйламаган мизгелдә көлдерә алуына ис китә. Тормыш – театр, дигән булып, караган һәрбер спектакльне үзебезнең тормыш белән бәйләп карыйбыз. Үзем турында сөйлим. Әйе, мин шулай итәм. Бәлки шул тормыш турында уйланырга мәҗбүр итә белгәне өчен яратамдыр да мин ул театрны. Хәер, мин белгән һәр татар кешесе театрга мөкиббән.

НИШЛӘТТЕҢ СИН МИНЕ, МӘХӘББӘТ?

Кояш тәрәзәдән карый. Агачлар яфрак яра. Көзгегә баксаң, көн дә яңа сипкел, бернинди крем да ярдәм итми. Төне буе мәчеләр кычкырыша. Кичә иртән, бер кызыл “Матиз” пычракка коендырып китте. Булмагае шунда, барыбер көләсе килә. Ә бүген… Бүген миңа тал песие бүләк иттеләр. Романтика! Яз җитте, яз!

Яз дибез дә мәхәббәт дибез…

АНОНИМ ИНТЕРВЬЮ

Гадәттә, кая да булса барырга чыксам, транспорттагы очраклы күршемә “бәйләнә” башлыйм. Сөйләшеп барганда юл да сизелми. Алай гына да түгел, гел яңа кешеләр белән танышу бер “хобби”га әверелде дисәм дә ялгышмам, мөгаен. Табышмак чишкән кебек, һәр кешедән ниндидер бер “изюминка” эзлим. Табаммы, тапмыйммы, мөһим түгел. Эзләве кызык.